Wspomnienia zapisane w formie rozmowy Janiny Trawki (vel Otrębowicz) z jej siostrzenicą na temat deportacji w głąb Rosji. Ciotka opowiada losy swej rodziny wywiezionej na Ural w lutym 1940 r. z Horożanki, woj. tarnopolskie. Ich rodzina składała się z matki, ojczyma, jego trójki dzieci z pierwszego małżeństwa (15, 12 i 3 lata) oraz Janiny, która miała wówczas 12 lat.

Tematem zapisków jest konflikt polsko-ukraiński w województwie tarnopolskim, w okresie II wojny światowej. Przed wojną autorka mieszkała z rodzicami w Horożance, małej miejscowości położonej kilkanaście kilometrów od Halicza (ob. iwanofrankiwski). Po wybuchu wojny jej ojciec został zmobilizowany – otrzymał przydział do żandarmerii wojskowej z zadaniem eskortowania więźniów politycznych z powiatu podhajeckiego do Berezy Kartuskiej; jako plutonowy był dowódcą konwoju. Więźniami byli głównie Ukraińcy.