Polski rzeźbiarz. Wywodził się z arystokratycznej rodziny Zamoyskich, pieczętującej się herbem „Jelita”. Ukończył Gimnazjum im. gen. Jana Chrzanowskiego w Warszawie, studiował prawo na Uniwersytecie we Fryburgu oraz filozofię na Uniwersytecie w Heidelbergu. W latach 1916–1918 pobierał nauki rysunku w Lewin-Funke Schule w Berlinie, studiował także rzeźbę w pracowni Kunstgewerbeschule w Monachium. Podczas pobytu w Berlinie poznał Stanisława Przybyszewskiego, który zapoznał go z członkami poznańskiej grupy ekspresjonistycznej BUNT. Po powrocie do kraju przeniósł się do Zakopanego, gdzie nawiązał kontakt ze Stanisławem Ignacym Witkiewiczem, Leonem Chwistkiem i Tytusem Czyżewskim, z którymi współtworzył awangardowy ruch artystyczny Ekspresjoniści Polski, szerzej znany pod późniejszą nazwą Formiści. W latach 20. XX wieku odbywał liczne podróże, odwiedził m.in, Nowy Jork i Paryż, gdzie w 1929 roku zorganizował wystawę sztuki polskiej. W latach 1940–1955 mieszkał w Brazylii, był założycielem szkoły rzeźby w Rio de Janeiro i Sao Paulo, jego uczniami byli m.in. brazylijski rzeźbiarz Franz Weissmann (1911–2005), Vera Mindlin (1920–1985) oraz Jose Pendrosa (1915–2002). Od 1955 do śmierci mieszkał we Francji.
W początkowym okresie twórczości tworzył swoje prace nawiązujące do ekspresjonizmu, kubizmu i futuryzmu, fascynował go także teatr futurystyczny – wraz ze swoją pierwszą żoną, Ritą Sacchetto, współtworzył awangardowe spektakle teatralne. W 1923 roku w Zakopanem zorganizował pokaz zatytułowany Koniec Formizmu, podczas którego demonstracyjnie zniszczył kilka rzeźb swojego autorstwa. W późniejszych latach jego twórczość ewoluowała w kierunku realizmu – dominującym tematem twórczości Zamoyskiego z tego okresu są rzeźby przedstawiające nagie kobiece ciała, po wyjeździe z Brazylii w swoich pracach coraz częściej zaczął podejmować tematykę religijną.
