publikacje

Wróć do listy

[Serdecznie się cieszemy]

Krótki, niepodpisany list, którego główną treść stanowi informacja, że do Wrocławia dotarła wiadomość o szczęśliwym ukończeniu podróży Józefy Szyrmy do Londynu. List kończą życzenia noworoczne dla rodziny Szyrmów. Charakter pisma nie należy ani do Klementyny Hoffmanowej, ani do Karola Hoffmana. Najprawdopodobniej został dołączony do któregoś z listów Hoffmanów.

publikacje

Wróć do listy

[Dzień do dnia niepodobny...]

List nie posiada daty dziennej - rozpoczyna go tylko informacja o dniu tygodnia i porze dnia: "niedziela rano".

List rozpoczyna informacja o tym, że poprzedniego dnia Solska jeszcze była pełna nadziei na prędkie spotkanie. Tego dnia już wie, że na owo spotkanie będą musieli poczekać niecały tydzień.

Solska przeprasza w liście Żuławskiego za wysłanie depeszy, której brakuje w korpusie listów. Nazywa to nieodpowiedzialnym zachowaniem, próbuje jednak wyjaśnić mu powód wysłania oraz zapewnia, że treść depeszy miała być niewskazująca na łączącą ich relację.

publikacje

Wróć do listy

Pamiątka z Krzeszowic

Tekst wspomnieniowy, napisany wyszukanym, literackim językiem. Opis poprzedzający relację z wizyty w Krzeszowicach – burza, po której wszystko się uspokaja, zwiastująca dobrą pogodę w dniu podróży. Odwiedzane krzeszowickie miejsca pobudzają autorkę do refleksji na temat cnót człowieka, wiary, piękna przyrody. Obserwacja chłopów pracujących na polu – chłopców i dziewcząt – którzy przy pracy śpiewają w głos, upewnia autorkę, że ta grupa społeczna ma dużo swobodniejsze życie niż ona sama.

publikacje

Wróć do listy

Błogosławieństwo Jackowi Mieroszowskiemu synowi memu dane wyiezdającemu [!] do Lublina d. 24 kwietnia 1791o roku

„Błogosławieństwo” Katarzyny Mieroszewskiej stanowi interesujący przykład piśmiennictwa prywatnego, wskazujący na trwałość gatunku, którego opublikowane dotychczas realizacje pochodzą głównie ze stulecia siedemnastego i pierwszej połowy osiemnastego. Na uwagę zasługuje autorstwo matki podróżującego do Lublina Jacka Mieroszowskiego – jak wskazują szesnastowieczne i siedemnastowieczne realizacje gatunkowe, rady przed podróżą do swoich synów kierowali głównie ojcowie lub opiekunowie – mężczyźni (zob. instrukcje Jakuba Sobieskiego, Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, Krzysztofa Radziwiłła).

publikacje

Wróć do listy

Dziennik Marceliny Kulikowskiej z lat 1897–1910

Pierwszy wpis z 18/30 czerwca 1897, Piotrówka. Tak jak w poprzednich zeszytach obok datacji znajduje się oznaczenie miejsca, w którym autorka przebywała. Kontynuacja dziennika pod względem treściowym i gatunkowym – takim sam układ notowań, choć zapiski w większości niefaktograficzne, bezczasowe, a autorka zdaje się niemal wyabstrahowana ze swojego środowiska, codziennych i zawodowych czynności (silniejsze osadzenie w rzeczywistości widoczne w notatkach z dwóch-trzech lat przed śmiercią).

publikacje

Wróć do listy

Dziennik Marceliny Kulikowskiej pisny od X 1894 do II 1897

Zeszyt zatytułowany „Szkice”. Duże luki, notowania bardzo nieregualrne, niejednolita treść notatek, przez co dziennik z tego okresu nie stanowi pełnego źródła na temat jego autorki i jej biografii. Jest to rodzaj dziennika pisarskiego, który oprócz rejestru treści osobistych stanowi brulion utworów literackich. Pod względem edytorskim interesujący jest proes twórczy Kulikowskiej, widoczny na podstawie autorskich poprawek i skreśleń (dodatkowo w dzienniku ołówkiem zaznaczenia obcą ręką – być może jej przyjaciółki i wydawczyni fragmentów dziennika, Heleny Witkowskiej).

publikacje

Wróć do listy

Dzienniczek (fragmenty)

Dziennik nieregularny, z nielicznymi odniesieniami do konkretnych elementów codzienności. Pod datowanymi notatkami kryją się właściwe dla wczesnej kobiecej diarystyki (przełomu XVIII i XIX wieku) uwagi o charakterze człowieka, jego wadach, celowości życia. Dominantą poszczególnych notatek są rozmyślania o naturze człowieka i literackie opisy przyrody. O naturze codziennego notowania – jak ją pojmowała Hornowska – może świadczyć wpis z 14 sierpnia 1893 roku: „Ciągła analiza charakteru, uczuć, wszelkich objawów wewnętrznych zanadto jest męcząca i do niczego nie prowadzi.

publikacje

Wróć do listy

M. Konopnickos laiškai L.Žychai [Lenkų kalbos]

Oba listy posiadają datę dzienną; 1888-12-01 i 1889-06-09. Listy te stanowią część bardziej obszernej korespondencji między kobietami.

W liście pierwszym Konopnicka dziękuje Życkiej za przesłanie wierszy. Pisze ona, że szczególnie podobał jej się jeden z nich – tytuł nieczytelny. List jest datowany na 1 grudnia 1888 i dotyczy jedynie nadesłanego wiersza. Jest miły i serdeczny, natomiast Konopnicka do Życkiej odnosi się z dość dużym dystansem.

publikacje

Wróć do listy

M. Konopnickos laiškai N. Ivanauskui. [Lenkų kalbos]

Na rekord składa się korespondencja Marii Konopnickiej do Nikodema Iwanowskiego z lat 1887-1889.

publikacje

Wróć do listy

Wycieczka do Wieliczki – 1865

Literackie wspomnienie z podróży do Wieliczki, ofiarowane nauczycielce Eufrozynie Nowakowskiej. Jak Krasińska wspomina na początku, od dawna chciała zobaczyć to miejsce. Już podczas podróży koleją żelazną wyobrażała sobie górników jako ofiary „piekielnym bóstwom poświęcone”. Dalsza część krótkiego opisu dotyczy zwiedzania kopalni (widok górników, jezioro). Wizyta została zakończona w podziemnej sali balowej, „rzęsisto oświeconej” (k. 3v), gdzie goście zjedli obiad i tańczyli.

Strony