publikacje

Wróć do listy

[Dziennik Adeli Kieniewicz. Tom 67: 16.01.-17.04.1910]

.Ten tom dziennika Adeli Kieniewicz powstał w trzy miesiące zimy i początku wiosny 1910 roku w Bryniowie. Tylko kilka dni autorka spędziła w tym czasie w Warszawie i Wilnie. Oczywiście jak zawsze często odwiedzała sąsiedzki majątek rodzinny w Dereszewiczach. 

publikacje

Wróć do listy

[Dziwna rzecz, że nasze listy]

List rozpoczyna się ubolewaniem autorki nad przykrościami, których doświadcza Krystyn Szyrma, pomimo swoich „poświęceń i przysług”. (Szyrma był bardzo mocno krytykowany jako  zwolennik konserwatywnego obozu księcia Adama Czartoryskiego. Demokratyczna opcja emigracyjna krytykowała go między innymi za poparcie dla projektu włączenia polskich wojsk do Legii Cudzoziemskiej w Algierze, które brały udział w kolonialnych walkach przeciwko ruchom narodowo-wyzwoleńczym.

publikacje

Wróć do listy

[Nigdy nie lubiłam nikomu mówić o sobie]

Pierwszy wpis Zofii Murczkiewicz w pamiętniku pochodzi z 1947 r. i dotyczy okresu, kiedy w okresie powojennym wraz z rodzicami mieszkała w ziemiance po żołnierzach radzieckich. W 1951 rodzice wyprawili ją do szkoły, wtedy pierwszy raz usłyszała słowa: „brak pieniędzy”. Wspomina lata spędzone w szkole i pozaszkolne obowiązki (bawienie braciszka, pomaganie w obowiązkach domowych, wypasanie krów). Zanotowała, że kiedyś przez miesiąc nie chodziła do szkoły, zajmując się domem, ponieważ jej matka zachorowała i trafiła do szpitala. Jako nastolatka przystąpiła do harcerstwa i była zastępową.

publikacje

Wróć do listy

Pamiętnik mojego życiorysu

Teresa Wolak wspomina w swoim pamiętniku, że urodziła się w Ślemieniu na Śląsku, w biednej rodzinie (nieposiadającej ziemi) i liczącej czternaściorgo dzieci. Wszyscy mieszkali w jednym pokoju. Po wybuchu II wojny światowej ojciec, główny żywiciel rodziny, został wysłany do obozu. Autorka zapisała: „Mama żywiła nas herbatą z sacharyną i ziemniakami z kwaśnicą”. Zanotowała także, że Niemcy „robili egzekucje, wieszali po 10-ciu Polaków. Dzieci niemieckie mściły się na nas, bili i targali nas za włosy, teczki rzucały do wody.

publikacje

Wróć do listy

Pamiętniki Ireny Stankiewiczowej. Okres międzywojenny [T. 2]

Drugi tom pamiętników Ireny Stankiewiczowej obejmuje m.in. wydarzenia związane z dalszą edukacją autorki, która rozpoczyna studia w Warszawie. Autorka opisuje codzienne życie i wspomina, że w tym czasie poznała swego przyszłego męża, któremu poświęca sporo miejsca w zapiskach. Odnotowuje, że miał odmienne zapatrywania na małżeństwo: pragnął wielu dzieci, a ona planowała najpierw skończyć studia i uzyskać niezależność. Zdecydowała się na małżeństwo z Jerzym Stankiewiczem, zaszła w ciążę, lecz zanim urodziła syna, jej mąż zmarł. Wyjechała wówczas do Wilna, do babki (ze strony matki).

publikacje

Wróć do listy

[„Bronisława Bobrowska: Notatki z czasów okupacji”. Od 30 VIII 1939 do 8 V 1941]

Notatki Bronisławy Bobrowskiej z czasów okupacji niemieckiej, uzupełnione dopiskami (głównie o losach różnych osób) z lat późniejszych. Rozpoczynają się 30 sierpnia 1939 r., zaś ostatni wpis datowany jest na 8 maja 1941 r. Początkowo zapiski prowadzone są codziennie, następnie z niewielkimi przerwami – przeważnie jedno- bądź kilkudniowymi. Z czasem przerwy między wpisami wydłużają się i robią się coraz częstsze (najdłuższa, 3-miesięczna przerwa w pisaniu miała miejsce w czasie aresztowania starszego syna).

publikacje

Wróć do listy

Powrót z wygnania 1852

Kontynuacja numeracji w stosunku do pamiętnika przeznaczonego dla synów Edwarda i Izydora, ale ewidentnie jest to nowy tekst, narracja prowadzona w pierwszej osobie liczby mnogiej, ale są zwroty do syna. Opis podróży powrotnej zawiera szczegółowe informacje o trasie, jaką Römerowie przebyli podczas powrotu na Litwę z kilkuletniego wygnania w Wołogdzie i Wielkim Ustiugu. Kolejne miejscowości są wymieniane z nazwy, dodatkowo przy większych i ciekawszych notatki zawierają komentarz autorki o zwiedzanych miejscach, spotkanych rodzinach (np.

publikacje

Wróć do listy

[Hanna Znatowicz: Wspomnienia z pobytu w obozie w Ravensbrück w latach 1944–1945]

„Żart blokowej” to jedno z opowiadań składających się na wspomnienia Hanny Znatowicz z okresu II wojny światowej, z czasu, kiedy była więźniarką w obozie koncentracyjnym w Ravensbrück. Autorka została wywieziona do obozu wraz z siostrą i jej córką w transporcie kobiet z Warszawy, w wyniku aresztowań podczas powstania warszawskiego. Opowiadanie dotyczy pierwszych wrażeń po uwięzieniu w Ravensbrück, kiedy siostry zostały rozdzielone wskutek obozowych procedur. Tytułowy żart odnosi się do zachowania jednej z funkcjonariuszek przyjmujących transport.

publikacje

Wróć do listy

b.t. [Droga Marysiu! Otwieram…]

List do Marii Horowitzowej, sekretarki Arciszewskiego, dotyczący spraw prywatnych. Autorka pyta Marię, co u niej słychać i opowiada o swoim obecnym życiu. Od 4 lat jest wdową. Ciągle bardzo zapracowana, zajmuje się wieloma sprawami (archiwa, książki) i wiecznie jest zmęczona. Mało śpi, dużo pali. Pisze o swoich dzieciach i wnukach. Jej starsza córka ciężko pracuje, ale ciągle jest w długach. Młodsza długów nie ma, ale jest bardzo nerwowa. Wnuki rosną, uczą się. Autorka podaje ich krótkie charakterystyki.

publikacje

Wróć do listy

b.t. [Kochana Pani Żaniu, Zbliżamy się …]

Kolekcja listów i kartek do Żanny Kormanowej od mieszkającej w Londynie Celiny Mohr, byłej uczennicy Kormanowej. Kobiety spotkały się w Londynie w 1974 r., poprzez Janinę Rashba (także byłą uczennicę Kormanowej, tzw. „Kaleczankę”). Korespondecja dotyczy wyłącznie spraw prywatnych, pisana zwykle w grudniu z okazji Nowego Roku. Autorka wielokrotnie dziękuje Kormanowej za pamięć, czasem za prezenty w postaci książek. Pisze o swojej córce, Krysi, która odnosi sukcesy zawodowe (pracuje w radiu, potem także w TV – BBC), o swoich wnuczkach (Sara i Ania).

Strony