Projekt „Archiwum kobiet: Piszące” zakłada stworzenie bazy danych oraz zainicjowanie digitalnego archiwum niewydanych rękopisów kobiet mieszkających na obszarze historycznej Polski od XVI wieku do współczes-
ności. Baza danych obejmować będzie rękopisy odnajdywane w trakcie kwerend w poszczególnych archiwach na terenie współczesnej Polski
i krajów europejskich, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów powią-
zanych kulturowo z Polską poprzez fakt dawniejszej łączności z jej tery-
toriami (Litwa, Ukraina, Białoruś, itp.). Zgromadzone w bazie rękopisy zostaną zindeksowane według kryteriów zasadniczych dla możliwości przyszłego naukowego opracowania ich zawartości, takich jak: autorstwo, miejsce i czas pochodzenia, gatunek piśmienniczy, słowa. Część najcieka-
wszych znalezisk zostanie w ramach projektu umieszczona w formie skanów w bazie, stając się zaczątkiem digitalnego archiwum kobiet. Kobiece dzienniki, pamiętniki, korespondencja i niewydane rękopisy ich dzieł literackich, zwłaszcza sprzed drugiej połowy XIX wieku to dotąd niemal nieznany kontynent kultury polskiej i nie tylko, skrywający taje-
mnice tożsamości kobiet, genealogii tej tożsamości, a także tajemnice związków i aktywności kobiet innych niż uznane za jedynie znaczące dla biografii kobiecej związki małżeńskie oraz role rodzinne (żona, matka)
i publiczne (patriotka, Matka Polka): związków przyjacielskich, miłosnych
i zawodowych - często w nieoczekiwanych kierunkach przekraczających granice zakreślone przez pochodzenie etniczne, przynależność religijną, status społeczny oraz normy obyczajowe i moralne. Dzienniki, listy i inne dokumenty osobiste pozostające w rękopisach to nie tylko dokumenty życia umysłowego i obyczajów, ale także specyficzny, bardzo ważny
i popularny, a zarazem często zapoznawany, zwłaszcza jeśli uprawiany przez kobiety, gatunek piśmienniczy poprzednich epok. Dzięki przefor-
mułowaniu kategorii literackości tekstu i naciskowi kładzionemu we współczesnych badaniach na badanie praktyk piśmienniczych na podob-
nego typu zapiski można spojrzeć jako na rodzaj nieformalnej, prywatnej twórczości literackiej, nieprzeznaczonej do druku, ale funkcjonującej
w pewnych obiegach czytelniczych (krąg rodziny, przyjaciół itp.). Z tego punktu widzenia piśmiennictwo kobiet - listy i dzienniki krążące pomiędzy nimi - okazują się także rodzajem drugiego obiegu kultury intelektualnej, niewchodzącym poprzez druk w sferę publiczną, ale nieprzecenionym między innymi jeśli chodzi o poznanie życia umysłowego kobiet minionych epok.

Projekt realizowany jest w ramach Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki.

Projekt realizowany jest przy Instytucie Badań Literackich PAN.